Vivamos, querida Lesbia, y amémonos,
y las habladurías de los viejos puritanos
nos importen todas un bledo.
Los soles pueden salir y ponerse;
nosotros, tan pronto acabe nuestra efímera vida,
tendremos que vivir una noche sin fin.
Dame mil besos, después cien,
luego otros mil, luego otros cien,
después hasta dos mil, después otra vez cien;
luego, cuando lleguemos a muchos miles,
perderemos la cuenta para ignorarla
y para que ningún malvado pueda dañarnos,
cuando se entere del total de nuestros besos.
viernes, 22 de agosto de 2008
Catulo - Vivamos, querida Lesbia.
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
el fil de les bruixes
Amb el fil de les bruixes et vaig lligar un fil vermell com la sang banyat en verd de mar de platja i flonja herba de bosc ple de floretes ...
-
M'he emborratxat de bellesa. Tant que ara paeixo. Em tremolen les mans, el llavi (ai, el llavi aquest que...). Tinc la boca pastosa i e...
-
sinto como a noite que chega astros pendendo no berce cativo do vello ou do neno a rilla-los beizos o lombo quedo cómo chegou a noite chegou...
-
Trozos de carne sembrados en el huerto de la discordia y el desconcierto. Carne humana. Sentimientos adversos.
No hay comentarios:
Publicar un comentario