jueves, 21 de agosto de 2008
Jose Maria Fonollosa - Destrucción de la mañana
Y de pronto una voz, mirada, un gesto
tropieza con mi idea de mí mismo
y veo aparecer en el espejo
a un ser inesperado, insospechado,
que me mira con ojos que son míos.
Ese al que los demás se dirigían
al dirigirse a mí, sin yo saberlo.
que inspecciona mis rasgos hoscamente.
En vano apremio al otro, el verdadero,
a aquel que unos segundos antes yo era.
Sólo está frente a mí, con ceño adusto,
ese desconocido inesperado
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
el fil de les bruixes
Amb el fil de les bruixes et vaig lligar un fil vermell com la sang banyat en verd de mar de platja i flonja herba de bosc ple de floretes ...
-
M'he emborratxat de bellesa. Tant que ara paeixo. Em tremolen les mans, el llavi (ai, el llavi aquest que...). Tinc la boca pastosa i e...
-
sinto como a noite que chega astros pendendo no berce cativo do vello ou do neno a rilla-los beizos o lombo quedo cómo chegou a noite chegou...
-
Trozos de carne sembrados en el huerto de la discordia y el desconcierto. Carne humana. Sentimientos adversos.
No hay comentarios:
Publicar un comentario